ฮันนีมูนนน

 

 

หายไปนานมากมายเลย

เริ่มจะเขียนไดอารี่ไม่เป็นซะแล้วเนี่ย

จิงๆก้อยว่าเป็นเพราะ facebook กะ twitter ปะ ที่ทำให้เราเริ่มขี้เกียดเขียน

55555+

สำหรับก้อยคงเป็นงั้นน่ะ - -"

 

บางทีแบบ... เออ ก้ออัพเดทใน fb ไปแล้ว ก้อขี้เกียดเขียนขี้เกียดลงรูปละ

อิอิอิ จิงๆแล้วเปนโรคขี้เกียดนี่เอง

เด๋วนี้เริ่มพิมพ์ยาวๆไม่ถูกแล้ว ไปไม่เป็น ที่สำคันขี้เกียดด้วย

สรุป!!!  ยอมรับแว้ว ว่าขี้เกียด 555+

 

ชีวิตหลังแต่งงาน .... ก้อดีนะ เหมือนมีเพื่อนอยู่ด้วย

แต่บางอย่างเราก้อมีอึดอัดบ้างตามประสาอะนะ (พี่ทัดก้อคงรู้สึกด้วยอะ ก้อยว่า)

แต่ก้อเรื่องเล็กๆน้อยๆ เช่น พี่ทัดชอบเข้าห้องมาละเปิดแอร์เลย ซึ่งก้อยแบบ กุหนาววว

คือเป็นคนแบบ ถ้ายังไม่ได้อาบน้ำ กลับบ้านมาจะยังไม่เปิดแอร์อะ เพราะไม่งั้นก้อจะหนาวละขี้เกียดอาบน้ำมาก

((พี่ทัดต้องบอกว่าเป็นข้ออ้างแน่ๆ 555+))

หรือก้อยชอบดูละคร ละพี่ทัดอยากเล่นเกมส์ เปนต้น

แต่ตอนนี้ ปัญหานี้ก้อหมดไปแล้ว เพราะไปซื้อทีวีใหม่ ละแยกห้องกันอยู่เลย

สบายใจ 55555555555+

 

เด๋วนี้ขึ้นบ้านปุ้บ แยกห้อง 55555555+

ก้อยก้อเล่นเนท ชิลๆในห้องไม่เปิดแอร์ ร้อนๆ 5555555

พี่ทัดก้อเล่นเกมส์อีกห้อง เปิดแอร์เย็นฉ่ำ

สรุป...สมานฉันท์ 5555555555++++

 

กลับมาเรื่องฮันนีมูนมั่ง

เหมือนจะเป็นฮันนีมูนสุดสวีทนะ

แต่ป่าววว!!! ค่อนข้างทรหดเลยทีเดียว

 

เราไป 13 วัน ไปหลายเมือง ไล่ไปตั้งกะ osaka kyoto hiroshima hakata yufuin takayama shirakawako tokyo

แต่พูดถึงก้อไม่อะไรมากนะ เพราะกฎของเราคือ ทุกอย่างสามารถเปลี่ยนได้ตลอดเวลา

ถ้าขี้เกียดไปก้อไม่ไป ขี้เกียดตื่นก้อไม่ไป 5555+

บางทีแพลนไป 2 ที่ ตัดออก หนีไปช้อปปิ้งมั่งก้อมี

และที่สำคัน เราจะไม่มีโปรแกรม 6-7-8 แบบทัวร์แน่นอน

เวลาตื่นต้องไม่ควรก่อน 9 มง เพราะไม่งั้นก้อยจะงี่เง่ามากกกกก 5555

 

ก่อนไป มีการจับมือไว้ก่อนเลยว่า

เฮ้ย!! ไปแล้วห้ามทะเลาะกัน ห้ามงอน ห้ามโกดกัน

สุดท้าย เป็นหมดเลย 5555555

จิงๆก้อยไม่ผิด ผิดทื่เปนวันแดงเดือด ทำให้ฮอร์โมนเปลี่ยนแปลง หงุดหงิดง่าย

ซึ่งเป็นเรื่องธรรมชาติที่ ผช ควรยอมรับ

โนะๆๆๆๆๆ สาวๆโนะ

กิกิกิ ^^

 

 

แต่ทุกที่ ประทับใจมากเลยนะ สวย ดี แจ่ม

หลายคนคงเห็นรูปแล้วแหละเนอะ จากใน fb

แต่ก้อยขี้เกียดย่อรูปอื่นอะ  เอาจากใน fb มาแปะละกันน้อ

ไว้รูปอื่นๆ ค่อยแปะวันอื่นละกัน เพราะรูปอยู่คอมพี่ทัด

 

ไล่เรียงที่ประทับใจดีก่า~

 

อันดับแรก กุ๊กกิ๊กมาก คือเมือง yufuin

เมืองเล็กๆที่นักท่องเที่ยวไม่ค่อยไปกัน เท่าที่เห็นไม่เจอคนไทย

((อาจจะมีแต่เราไม่รู้))

ส่วนมากเป็นเกาหลี กะญี่ปุ่น

เมืองน่ารักๆ อารมณ์ปายญี่ปุ่นอะ เมืองน่ารักมากกกกก

ร้านขายของที่คิกขุสุดติ่ง ชอบร้านโตโตโร่มาก

 

คือยอมรับเลยว่าไปญี่ปุ่นคราวนี้ ไม่ได้ศึกษาหาข้อมูลแผนที่ด๋อยไรเลย

คงเพราะว่ามันติดกะงานแต่งด้วย

ไปคราวนี้เลยมั่ว และ ถาม อย่างเดียว

อย่าง yufuin นี่ ไปโดยไม่รู้ไรเลย รู้แค่ว่ามันน่ารัก ละขิมก้อแนะนำด้วย

ไปถึง ก้อแบบ เช่าจักรยานปั่นกันไปเรื่อย หนาวก้อหนาว ขี่จักรยานไม่แข็งด้วย

แต่ว่าจักรยานมันเป็นไฟฟ้า เทพมากเลยอะ ปั่นจนชิลเลย

 

รู้อย่างเดียวว่า จุดชมวิวคือ kirin lake

ปั่นจนต้องไปถามเค้าอะว่ามันอยู่ไหน ลุงแกก้อทำหน้างง ละชี้ไปข้างบน ให้เห็นป้าย

นั่นไงเมิงงง ป้ายจะทิ่มตาแว้วววว

55555555555555+

 

 

 

สุดท้ายเราก้อเจอคิริน เลค ละก้อมั่วๆเส้นทาง จนมาเจอตรงร้านน่ารักๆนี่แหละ

ร้านโตโตโร่ เป็นอะไรที่อยากมอบกายถวายเงินในกระเป๋าให้มาก เพราะน่ารักสุดๆๆๆๆ

ปลาบปลื้มมมมม 

 

ละรถไฟสายยูฟูอินนี่แจ่มแมวมากเลยนะ

คุณพนักงาน เรียกไรดีอะ ที่เหมือนแอร์โฮสเตสน่ะ

เค้ามีเอาหมวกมาให้ถ่ายรูปด้วยนะ

แจกลูกอมด้วย น่ารักม๊ากกกกกก

เราสองคนเรียกเค้าว่า เจ๊หมออ้อย

เพราะหน้าตาเค้าเหมือนหมออ้อยสุดๆอะ 555555

 

 

อันดับสอง อยู่ในความทรงจำมากๆ คือ takayama / shirakawago

ยอมรับเลยว่าไปถึงทาคายาม่าทีแรก เบื่อมากกกกกกกก

เมืองนิดเดียว ไม่รู้จะทำไร ห้างก้อไม่มี

มีส่วนที่เป็นเมืองเก่า เดินนิดนึงก้อหมดละ

ไม่รู้จะไปไหน - -"

 

แต่ตอนกลางคืน ลองไปแช่บ่อน้ำร้อน

(จิงๆแล้วไม่อยากไปเลย แต่สงสารที่จะให้พี่ทัดไปคนเดียว แล้วตัวเองก้อไม่มีไรทำด้วย)

บ่อน้ำร้อนที่เราจองไปกัน เป็นบ่อรวม ซึ่งแบบจะมีรถตู้มารับเราไปอะ ค่าบริการก้อไม่แพงนะ

ไปถึงก้อมีกุญแจให้เรา ละก้อเช่าผ้าขนหนูเค้า

 

ตอนนั้นแบบ ไงวะ ช้านนนต้องทำไงเน่~

เดินเข้าไปลอคเกอร์ ก้อเห็น เจ๊ๆ ป้าๆแก้ผ้ากันหมดเลย

เอาก้อเอาวะ ก้อแก้บ้างดิ กร๊ากกกกก

ตอนนั้นยอมรับว่าไม่อาย เพราะมันไม่มีคนไทยเลยไง

มีเราคนเดียว นอกนั้นญี่ปุ่นหมดเลย

ก้อทำตามเค้าไป ไปอาบน้ำ ซึ่งเค้าจะมีแบบ กระจก ฝักบัว เก้าอี้เตี้ยๆวางเรียงเป็นแถวเลยนะ

เราก้อไปเลือกที่มันปลอดคน ละก้อเอาวะ นี่แหละ ห่างไกลผู้คน

ยังไม่ทันจะเปิดน้ำ มีอิเจ๊มานั่งข้างๆ

แต่เจ๊แกคงมาก่อนนะ แต่เราไม่เห็นอุปกรณ์อาบน้ำแกเลยอะ

เลยแบบ เป็นการอาบน้ำกะคนแปลกหน้าที่ใกล้ชิดกันมากมาย 555555

 

ละทุกคนแบบ อาบเอาจิงมากเลยนะ

เอาครีมมาพอกหน้ากันด้วยอะ 5555

 

พออาบน้ำเสร็จก้อจะมีบ่อน้ำแร่ปามาน 4-5 บ่อ สรรพคุณคงแตกต่างกันไป

ก้อยก้อลองมันไปเรื่อยๆ

มีบ่อนึง เวนกำมาก บ่อ 100 องศา

แค่เอาขาแหย่ไป ตอนแรกบอกตรงๆว่า ไม่รู้สึกอะไรเลย เหมือนว่างเปล่าอะความรู้สึกนั้น

แล้วจู่ๆก้อร้อนปรื้บบบบมาแบบ ชักเท้าขึ้นไม่ทัน

55555+ ยอมแพ้วุ้ยยยย

 

แช่เสร็จ เค้าก้อมีที่สำหรับ ไดร์ผม ทาครีม แต่งหน้าให้เราเสร็จสรรพ

เดินออกมาก้อสวยกลับบ้านได้เลย

ติดใจมากกก ชอบมากกกกก รู้สึกถึงความสบายยยย

พี่ทัดถึงกะแปลกใจ ไหนว่าไม่อยากมา

แช่ซะนานนนนนเลย

 

วันรุ่งขึ้นไป shirakawago

วันนี้หิมะตก แต่เราก้อคิดว่า ออ มันคงตกหยิมๆ

พอมีหิมะเกาะหลังคา ถ่ายรูปสวยๆ

แต่เปล่า วันนั้นหิมะตกแรงม๊ากกกกกกกกกกก

เราไปกะรถของเกสเฮ้าท์ เปนอารมณ์รถแวนอะ

 

ก่อนถึง shirakawago ถนนลื่น รถไถล หมุนๆๆๆไปชนขอบทาง

(ซึ่งข้างล่างเปนเหว)

บร๊ะเจ้า!!! สามีชั้นอยู่ข้างหน้ากะคนขับ ช้านจะไปกรี๊ดกะใครรร

ก้อกะฝรั่งคนข้างๆนี่แหละ กุกัวมากกกกกก

 

แต่โชคดีมากที่ไม่มีใครเป็นอะไร พี่แว๊น (คนของเกสเฮ้าส์) แกก้อขับต่อเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น

สรุป ลงมาจากรถ เห็นสภาพ

โอววว ท่าทางจะซ่อมหลาย แต่ก้อดีที่คนไม่เปนอะไรอะเนอะ

 

เค้าก้อปล่อยให้เราเดินๆไปเอง ละก้อบอกที่นัดหมายไว้

แม่เจ้า หิมะมันตกแบบ ทำไรไม่ได้เลยนะ

ถ่ายรูปก้อไม่ได้ กัวกล้องพัง (และกัวเลนส์พี่วินพังด้วย 5555+)

เพราะว่ามันตกแรงมากๆ

หนาวโคดๆด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่ก้อยกะพี่ทัดเห็นหิมะที่มันแบบ กะลังตกอะ

ตื่นเต้นมาก พอครึ่งชั่วมงผ่านไป แทบอยากภาวนาให้มันหยุด 5555

 

เราเดินกันน้อยมาก

ส่วนมากก้อไปหาร้านหลบหนาว ร้านกาแฟมั่ง ราเมนมั่ง ตามประสาคนขี้เกียด

แต่ตอนหลังไม่ไหวแระ อยากได้รูปดีๆสวยๆกลับบ้านมั่ง

ลงทุนซื้อร่มเลยนะกางขณะถ่ายรูป

ซึ่งจิงๆก้อควรลงทุนนะ เพราะเสื้อหนาวเราเต็มไปด้วยหิมะ ละเปียกมากกกกกกกก

เลยแอบได้รูปสวยๆกลับมา คุ้มมาก

 

ละสุดท้ายประทับใจพี่แว๊น (staff ของ guesthouse)

แรกๆก้อยเกลียดมันมากๆเลยอะ เพราะมันเก๊กสุดๆ ถามไรก้อไม่ตอบ

พอหลังจากเราไปผจญชะตากรรมมาด้วยกันที่ shirakawago 555+

ละพี่ทัดนั่งหน้ากะเค้าไง เหนคุยจุ๊กๆจิ๊กๆตลอดทาง

เค้าก้อเริ่มมีอัธยาศัยไมตรีกะเราบ้าง 555

 

ตอนกลับเค้าเหนว่าเราจะไปสถานีเลย เค้าเลยอาสาไปส่ง

ละเราไม่มีมีปฏิเสธนะ พี่ทัดรีบบอกว่า yes please

55555555

 

ขอเม้าท์หน่อยว่า กระเป๋าเราเป็นที่ฉงนแก่ชาวแบ๊คแพคเกอร์มากมาย

คนอื่นเค้ามาเปนเป้ช่ะมะชาวแบคแพคอะ แตเรามาเปนเป๋าลาก และใหญ่โต

555 เค้าคงคิดว่า เมิงจะมาพักเกสเฮ้าส์เพื่อ ??? ไม่ไปพักโรงแรมล่ะฮึ!!!

อยากตอบจังว่า เพื่อเก็บเงินไปช้อปปิ้งไงค๊า~ อิอิอิ

 

ต่อๆๆ พี่แว๊นก้อมาส่งเราที่สถานี เค้าจอดรถละวิ่งหายไปเลย

เราก้องง แต่ไม่สนใจ เข้าไปซื้อตั๋ว

ซักพักพี่แกก้อวิ่งมา ถามว่า ok มั้ย เรียบร้อยป่าว แล้วก้อยื่นถุงนึงมาให้

บอกว่า เนี่ยของขวัญนะ สำหรับชีวิตใหม่ ขอให้มีความสุข

เค้าคุยกะพี่ทัดเลยรู้ไงว่าเรามาฮันนีมูน

โอววว วินาทีนั้น น้ำตาจิไหล ปลาบปลื้มมาก

ขอบคุณมากนะเคนจิ นายทำเราซึ้งมากเลยอ่า~

T^T

 

 

 

 

โอย.... ไหนว่าเขียนไรยาวๆไม่ค่อยได้ละไง

ยิ่งเม้าท์ยิ่งมันส์

ไว้มาต่อญี่ปุ่นที่ก้อยประทับใจวันหลังนะ

(ประทับใจเกือบทุกเมืองเลยอะ 555)

ยังมีอีกเยอะและยาว 55555

วันนี้กลัวจะยาวไปละจะไม่อ่านกัน 55555

ไว้เจอกันค๊าบบบบบบ ^^

 

 

 

 

ชื่อ

อีเมลล์

เว็บไซต์

ข้อความทดสอบ

โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่